osoba współuzależnionaIstnieją dwa schematy działania typowe dla osoby bliskiej alkoholika. Pierwszy opiera się na wysiłkach mających na celu powstrzymanie picia, drugi zaś zakłada pasywność w przekonaniu, że nic więcej zrobić nie będzie można. Drugi z modeli występuje znacznie częściej, a choć pozornie wydaje się znacznie bardziej bezpieczny, w rzeczywistości może nieść za sobą wyjątkowo poważne konsekwencję uderzające tak w osobę uzależnioną, jak i w jej bliskich. Osoby teoretycznie postronne stają się współuzależnionymi, a więc osobami pośrednio uwikłanymi w chorobę alkoholową członka swojej rodziny. Współuzależnienie może przebiegać w zróżnicowany sposób, istnieje jednak pewna grupa regularnie towarzyszących mu cech.

Wśród nich wymienia się postawy autodestrukcyjne, przesadną odpowiedzialność, przeświadczenie o konieczności kontroli, paraliżujący strach, a nawet negowanie własnych potrzeb. Istnieje grupa cech typowych dla osób współuzależnionych, problem można więc diagnozować między innymi wówczas, gdy ma się do czynienia z uporczywym skupianiem myśli i uczuć wokół problemu picia, koniecznością kontrolowania zachowania alkoholika, potrzebą brania odpowiedzialności za jego postępowanie, a także schematyzacją relacji z uzależnionym podzielonych na okres picia oraz czas abstynencji.

Typowe dla osoby współuzależnionej jest też nieustanne odczuwanie napięcia sprawiające, że nie jest w stanie bawić się ani odprężać, a także poczucie winy za pojawiający się w rodzinie alkoholizm i złe myślenie o siebie. Osoba taka wstydzi się przed światem zewnętrznym tego, co dzieje się w domu za zamkniętymi drzwiami, a choć koncentruje się na ukrywaniu alkoholizmu, oddala się w ten sposób od świata zewnętrznego jeszcze bardziej. Osoby współuzależnione bardzo często zmagają się też z problemem obniżonego nastroju. Jest on jak najbardziej zrozumiały będąc konsekwencją nieustannej negacji własnych potrzeb.